تو
به فرداها میاندیشی
به رویاها
به اسب سفید با سوار
به غبار راه...
من
به فکر تاخت زدن امروزم
با یک قرص نان
یک پیاله آب
و بعد...
یک عمر خواب!
+ تاريخ شنبه هفدهم دی 1390ساعت 8:38 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
در چشم هایت
هوا ملس است
از آتش جهنم و
خنکای بهشت...
پویا
+ تاريخ دوشنبه دوم آبان 1390ساعت 7:39 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
آنقدر تن داده ام
که بدانم
چه جـ.ن.ده خانه ایست، دنیا!
پویا
+ تاريخ چهارشنبه سی ام شهریور 1390ساعت 9:57 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
لب شیرین تو
مرا تا بیستون برد
آخر این بندر پیر
کوه نداشت...
پویا
+ تاريخ سه شنبه شانزدهم فروردین 1390ساعت 10:55 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
+ تاريخ سه شنبه دوم فروردین 1390ساعت 4:35 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
- های دخترک!
برگشت
چه بزرگ شده بود ...
- پس کبریت هایت کو؟
پوزخندی زد
گونه اش آتش بود
سرخ، زرد، ...
- میخواهم امشب
با کبریت های تو
شهر را به آتش بکشم!
نگاهی انداخت
تنم لرزید
- سالهاست تن می فروشم
می خری؟
پویا
+ تاريخ پنجشنبه بیست و سوم دی 1389ساعت 0:23 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
کافه مان راه افتاد.
امیدوارم فعلا باشد...
+ تاريخ جمعه چهاردهم آبان 1389ساعت 3:24 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
خشمم
فریاد شد،
صدایم گرفت!
ترانه شد،
قلمم شکست!
نگاه شد...
چشم هایم، چه «کم سو» شده اند!
پویا
+ تاريخ دوشنبه دوازدهم مهر 1389ساعت 4:16 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
جناب آقای/ سرکار خانم سُنت!
با سلام و احترام
میکشی بیرون یا بیام ببرمش؟!
با تشکر
+ تاريخ چهارشنبه سی و یکم شهریور 1389ساعت 3:41 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
به خود میبالی که تنت را شب ها سر چهارراه نمی فروشی، غافل از اینکه روحت، هرجایی شده است...
+ تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم مرداد 1389ساعت 3:34 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
یه زمانی واسم مهم بود که عمرم داره میگذره. موقع ۲۰ سالگی بغض کردم. چون کلی برنامه داشتم که می خواستم تا ۲۰ سالگی به اونا برسم. اما دیگه عادی شده برام. گذر عمر واسم در حد یه دستگاه شمارشگر ارزش داره.
۲۰
۲۱
۲۲
...
دیگه انتظاری از زندگی ندارم. قرار هم نیست تا سن خاصی به هدف خاصی برسم. داره میگذره پس بذار بگذره...
+ تاريخ شنبه دوازدهم تیر 1389ساعت 12:42 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
خرداد
اگر هم کم حادثه داشت
کنون با تو
یکسره حادثه است...
پویا
+ تاريخ سه شنبه یکم تیر 1389ساعت 0:22 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
تقدیم به تو که آهنگی دیگر به زندگیم دادی...
من در اسارت چشم های تو
امیدم به قیامی سرخ است
از سوی لبهایت...
پویا
+ تاريخ سه شنبه بیست و پنجم خرداد 1389ساعت 6:14 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
بهشت من
همه سیاهی ست!
انتظاری جز این نیست،
در انبوه گیسوان تو!
پویا
+ تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد 1389ساعت 9:20 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
پرسیدی چه خبر؟
چه بگویم؟!
همه چیز خوب و
دل ها شاد و
لب ها پرخنده و
اندیشه ها ...
راستی
من هنوز هم، گاهی
دروغ می گویم...
پویا
+ تاريخ سه شنبه یازدهم خرداد 1389ساعت 8:48 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
واژه ام نمی آید. اما به بزرگی خدا قسم که این سزای ما نبود. دلمان قدری هوا میخواست. فقط قدری . به اندازه ی دو سه دم و بازدم! میخواستیم که حداقل قفسمان را به باغی ببرند که ما دلمان زود شاد میشود...
اما قفسمان رنگین شد. دیدار دوستان افتاد به جایی بسیار دور. می گویند خدا آنجاست...
+ تاريخ یکشنبه دوم خرداد 1389ساعت 11:9 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
چشم گذاشتند
و من گیج...
جایی نیافتم
جز آغوش تو!
ای کاش تا ابد،
هیچ کس نگوید:
سک سک!
پویا
+ تاريخ جمعه هفدهم اردیبهشت 1389ساعت 8:14 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
اینجا جهنم است...
شاید بدتر. قطعا بدتر. خیلی بدتر. اینجا اصلا جا نیست.
ای کاش منم در بند بودم. خدایاااااااااااااااااااااا!
نمی خوام بیرون باشم. خجالت میکشم.
من اینجا دارم چه گهی می خورم؟
+ تاريخ سه شنبه سی و یکم فروردین 1389ساعت 8:39 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
شدم مثه ماشین بابام، وقتایی که خودش نمی روندش! زور میزنم تا برم. درست و حسابی هم حرکت نمی کنم، دک می زنم!
+ تاريخ چهارشنبه بیست و پنجم فروردین 1389ساعت 7:28 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
سوز بود و سرما
و تنها پناه من آغوش تو
آنجا که
ظهرهای تابستان
بیداد می کنند...
پویا
+ تاريخ یکشنبه پانزدهم فروردین 1389ساعت 11:10 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
روزهایی که هیچ تازگی و طراوتی را همراه ندارند.....
+ تاريخ شنبه بیست و نهم اسفند 1388ساعت 12:9 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
دوست می دارم
نگاهت را می گویم
که چشمت
خود حدیث دیگریست...
پویا
+ تاريخ سه شنبه هجدهم اسفند 1388ساعت 0:58 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
به این نتیجه رسیدم که دیگه بسه. همیشه می گفتم آدم یه بار به دنیا میاد پس باید تو همون یه بار ثبت بشه!
اما دیروز یه لحظه حس کردم که دیگه بسه. دیگه نمی خوام ثبت بشم.دیگه نمی خوام شخصیت خاصی بشم. می خوام یه آدم عادی باشم. برم سر کار، پول در بیارم. انسان و انسانیت و هنر و .... را دایورت کنم روی یکی از اعضای بدن. احتمالا سمت چپیه!
به من چه که انسانیت داره به گا میره یا هنر متعهد معنی خودشو از دست داده یا یا یا یا یا یا یا.........
میخوام مثه بقیه باشم که اصلا این چیزا واسشون مهم نیست. می خوام زنده گی کنم با همون تعریف عام!
پس پیش به سوی زنده گی .....
+ تاريخ یکشنبه شانزدهم اسفند 1388ساعت 0:39 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
خدایا! آنچنان در روزمره گی غرقمان کن تا نفهمیم که از زنده گی تنها بخش آخرش مانده است!
پویا
+ تاريخ یکشنبه هجدهم بهمن 1388ساعت 9:59 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
سپاس بیکران از
دوستی نادیده که این قالب وبلاگ را به من هدیه داد.
+ تاريخ پنجشنبه پانزدهم بهمن 1388ساعت 8:30 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
در پشت حصار بلندی؛ در شب،
-دیری-
پویای غریب،
جویای درد بود.
او، گمشده ای،
در بادیه ی بی رهگذری بود
ناگاه، دری،
با دست پریزادی ،
شد باز
و آن خسته مسافر،
-شادان-
در شهر گل آذین و رزشن پشت دیوار،
در شهر بهشت پریزادان
-چون سایه ی مرموزی-
در آن شب مهتابی،
شد پنهان
محمدرضا نعمتی زاده (نیمای جنوب)
+ تاريخ یکشنبه یازدهم بهمن 1388ساعت 10:58 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
با اینا زمستونو سر می کنم
با اینا خستگیمو در می کنم... 
تولدت مبارک عالیجناب فرهاد!
+ تاريخ چهارشنبه سی ام دی 1388ساعت 0:24 قبل از ظهر
نويسنده
پویا
|
می خندد
در فرو می بندد
می ریزد
می پوسد
می میرد...
پویا
+ تاريخ یکشنبه بیستم دی 1388ساعت 10:36 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
مثه یه کوه بلند
مثه یه خواب کوتاه
یه مرد بود یه مرد ...
+ تاريخ پنجشنبه هفدهم دی 1388ساعت 11:26 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
نگر تا این شب خونین سحر کرد
چه خنجرها که از دلها گذر کرد...
هوشنگ ابتهاج
+ تاريخ یکشنبه ششم دی 1388ساعت 9:2 بعد از ظهر
نويسنده
پویا
|
